સુપ્રીમ કોર્ટમાં વકીલે કહ્યું- મસ્જિદ બધા માટે ખુલ્લી છે:એનો અર્થ ત્યાં ઘંટ વગાડીને પૂજા કરી શકાતી નથી; કુરાનમાં ઘણી પરંપરાઓ લખેલી નથી

કેરળના સબરીમાલા મંદિર સહિત અન્ય સંપ્રદાયના ધાર્મિક સ્થળોમાં મહિલાઓ સાથે થતા ભેદભાવ સંબંધિત અરજીઓ પર મંગળવારે સુપ્રીમ કોર્ટમાં સુનાવણી થઈ રહી છે. મસ્જિદ-દરગાહમાં મહિલાઓના પ્રવેશ વિરુદ્ધ દલીલ કરી રહેલા એડવોકેટ નઝામ પાશાએ કહ્યું કે જો કોઈ શેરીની મસ્જિદ બધા માટે ખુલ્લી હોય તો પણ કોઈ જઈને ઘંટ વગાડી શકતું નથી. આરતી કરી શકતું નથી, કારણ કે તે જગ્યાની પોતાની ધાર્મિક મર્યાદા છે. જે વસ્તુ બધા માટે ખુલ્લી છે તેનો અર્થ 'કંઈ પણ કરવાની છૂટ' નથી. કુરાન ખૂબ સંક્ષિપ્ત છે. તેમાં દરેક પ્રથા વિગતવાર લખેલી નથી. પયગંબરની પરંપરા પણ ધાર્મિક પ્રથાનો એક ભાગ છે. એટલે કે માત્ર પુસ્તકમાં લખેલું હોવું જ 'જરૂરી અધિકાર' નક્કી કરતું નથી. 23 એપ્રિલે અગાઉની સુનાવણીમાં ઓલ ઇન્ડિયા મુસ્લિમ પર્સનલ લો બોર્ડ (AIMPLB) એ કોર્ટને કહ્યું હતું કે ઇસ્લામ મહિલાઓને નમાઝ માટે મસ્જિદ આવવાથી રોકતો નથી, પરંતુ તે વધુ સારું છે કે તેઓ ઘરે જ ઇબાદત કરે. શબરીમાલા કેસમાં 7 એપ્રિલથી 22 એપ્રિલ સુધી સુનાવણી થઈ શબરીમાલા મંદિર કેસમાં 7 એપ્રિલથી સુનાવણી શરૂ થઈ હતી. આ દરમિયાન કેન્દ્ર સરકારે મહિલાઓના પ્રવેશના વિરોધમાં દલીલો રજૂ કરી હતી. સરકારે કહ્યું હતું કે દેશના ઘણા દેવી મંદિરોમાં પુરુષોના પ્રવેશ પર પણ પ્રતિબંધ છે, તેથી ધાર્મિક પરંપરાઓનું સન્માન થવું જોઈએ. જસ્ટિસ અમાનુલ્લાહે કહ્યું- દરેક સંસ્થાના ચોક્કસ નિયમો અને નિયમનો હોવા જોઈએ જસ્ટિસ અમાનુલ્લાહ: મેનેજમેન્ટની એક રીત હોય છે. અરાજકતા હોઈ શકતી નથી. કોઈ દરગાહ કે મંદિરનું ઉદાહરણ લો. સંસ્થા સાથે સંકળાયેલા ચોક્કસ તત્વો, પૂજાની પદ્ધતિ અને વસ્તુઓનો એક ક્રમ હશે. તો સવાલ એ છે કે, આનું મેનેજમેન્ટ કરતી સંસ્થા કઈ છે? આ તે જગ્યા છે જ્યાં સલામતીનું પાસુ સામે આવે છે, કારણ કે નિયમન આવશ્યક છે. વધુમાં, તે બંધારણીય મર્યાદાઓનું ઉલ્લંઘન કરી શકે નહીં. દરેક સંસ્થાના પોતાના નિયમો અને કાયદા હોવા જોઈએ. આ નિયમો વ્યક્તિઓ પોતાની મરજીથી નક્કી કરી શકતા નથી. આ નિયમો નક્કી કરતી એક માન્ય સંસ્થા હોવી જોઈએ, અને આ સંસ્થાને સુરક્ષા આપવામાં આવે છે. એડવોકેટ પાશાએ કહ્યું- હિજાબ ધાર્મિક રીતે જરૂરી, પરંતુ સ્કૂલમાં પહેરી શકાતો નથી પાશા: કોઈ વ્યક્તિ હિજાબને ધાર્મિક રીતે ફરજિયાત માની શકે છે. પરંતુ સ્કૂલના શિસ્તના નિયમો અલગ હોઈ શકે છે. આનો અર્થ એ છે કે ધાર્મિક માન્યતાઓ હંમેશા સંસ્થાકીય નિયમો કરતાં વધુ મહત્વપૂર્ણ રહેશે નહીં.