‘હૈ જવાની તો ઇશ્ક હોના હૈ’:વરુણ ધવનની કોમિક ટાઇમિંગ સંભાળતી ફિલ્મ, નબળી અને પરાણે ખેંચી હોય તેવી સ્ટોરીલાઇન

ડેવિડ ધવનની ફિલ્મો જોવા જતી વખતે દર્શકો લોજિક નહીં, હાસ્ય શોધે છે. ગેરસમજો, સંબંધોની ગડબડ, ભાગદોડ અને ઘણી બધી અફરાતફરી તેમની ફિલ્મોની ઓળખ રહી છે. ‘હૈ જવાની તો ઇશ્ક હોના હૈ’ પણ એ જ સ્કૂલની ફિલ્મ છે. અહીં વાર્તા કરતાં વધુ ભાર એવી પરિસ્થિતિઓ પર છે જે ધીમે ધીમે એટલી હાસ્યાસ્પદ બની જાય છે કે દર્શક કાં તો હસે છે અથવા માથું પકડીને બેસી જાય છે. ફિલ્મમાં મનોરંજનની કેટલીક સારી પળો ચોક્કસ છે, પરંતુ તેમને મેળવવા માટે ઘણો લાંબો સમય રાહ જોવી પડે છે. ફિલ્મની સ્ટોરી જસ એક ખુશમિજાજી પણ અત્યંત ઉત્સાહી વ્યક્તિ છે. તેની પત્ની બાની તેને પ્રેમ તો કરે છે, પરંતુ તેની જરૂરિયાતો અને વિચારસરણી સાથે તાલમેલ બેસાડી શકતી નથી. જસ પિતા બનવા માંગે છે, જ્યારે બાની તેની આ ઉતાવળ અને સતત વધતા દબાણથી પરેશાન થઈ ગઈ છે. વાત એટલી બગડી જાય છે કે તે જસથી છૂટાછેડા લેવાનો નિર્ણય કરી લે છે. તૂટેલા સંબંધમાંથી બહાર નીકળવાના પ્રયાસમાં જસના જીવનમાં પ્રીતની એન્ટ્રી થાય છે. બંને નજીક આવે છે અને જસને લાગે છે કે જીવન ફરી પાટા પર આવી રહ્યું છે, પરંતુ ડેવિડ ધવનની ફિલ્મમાં વસ્તુઓ આટલી સરળ ક્યાં હોય છે. અસલી ગડબડ ત્યારે શરૂ થાય છે જ્યારે બાની અને પ્રીત બંને પ્રેગ્નન્ટ થઈ જાય છે અને બંને બાળકોનો પિતા જસ નીકળે છે. આ પછી ફિલ્મ સંપૂર્ણપણે ગેરસમજો, જૂઠ, છુપાવવા અને ઘણી મનોરંજક પરિસ્થિતિઓ સાથે આગળ વધે છે. વાર્તા રસપ્રદ હોવાને બદલે વધુ મૂંઝવણભરી છે અને આ જ તેની સૌથી મોટી મનોરંજન અને સૌથી મોટી નબળાઈ બંને છે. ફિલ્મમાં એક્ટિંગ વરુણ ધવન આ ફિલ્મની સૌથી મોટી તાકાત છે. તેમને જોઈને ઘણી વાર તેમના જૂના કોમિક અવતારની યાદ આવે છે. ભાગતા, છુપાવતા, જૂઠું બોલતા અને પછી તે જ જૂઠમાં ખરાબ રીતે ફસાતા પાત્રને તેમણે પૂરી ઊર્જા સાથે ભજવ્યું છે. જ્યારે પણ ફિલ્મની ગતિ ધીમી પડે છે, વરુણ પોતાની હાજરીથી તેને સંભાળવાનો પ્રયાસ કરે છે. મૃણાલ ઠાકુરના ભાગે વધારે કંઈ આવતું નથી, પરંતુ તે પોતાના રોલને ગરિમા સાથે ભજવે છે. બાનીના રૂપમાં તે ઘણી વાર વાર્તાની સૌથી સમજદાર વ્યક્તિ લાગે છે. પૂજા હેગડેનું પાત્ર વાર્તામાં મોટો વળાંક લાવે છે. તે સ્ક્રીન પર શાનદાર લાગે છે અને વરુણ સાથે તેમની કેમેસ્ટ્રી પણ બરાબર બેસે છે. જોકે, સ્ક્રીનપ્લે તેમને ફક્ત વાર્તાની ગૂંચવણ વધારવા પૂરતી મર્યાદિત કરી દે છે. મનીષ પોલ જ્યાં પણ દેખાય છે, હસવાનું કારણ આપી જાય છે. અફસોસ ફક્ત એટલો છે કે તેમને વધારે સ્ક્રીન ટાઈમ મળ્યો નથી. જિમ્મી શેરગિલ પોતાના ગંભીર અંદાજમાં પ્રભાવ છોડે છે અને મૌની રોયનો નાનો રોલ કેટલાક સારા કોમિક પળો ઉત્પન્ન કરે છે. ફિલ્મનું ડિરેક્શન અને ટેકનિકલ પાસાં ડેવિડ ધવન પોતાના જૂના રંગમાં નજર આવે છે. તેમને ખબર છે કે દર્શકો અહીં ગંભીર સિનેમા જોવા નથી આવ્યા. એટલે તે શરૂઆતથી જ ફિલ્મને સંપૂર્ણપણે મનોરંજનના મોડમાં રાખે છે. સમસ્યા એ છે કે ફિલ્મનો પહેલો ભાગ ખૂબ ધીમો છે. ઘણા જોક્સ અસર છોડતા નથી અને ઘણા દ્રશ્યો એવા લાગે છે જાણે તેમને ફક્ત સમય વધારવા માટે રાખવામાં આવ્યા હોય. ઇન્ટરવલ પછી વાર્તા થોડી ગતિ પકડે છે અને કેટલીક પરિસ્થિતિઓ ખરેખર હસાવવામાં સફળ રહે છે. ફરહાદ સામજીના સંવાદોમાં કેટલાક વન લાઇનર સારા છે અને ઘણી જગ્યાએ થિયેટરમાં હાસ્ય પણ નીકળે છે. પરંતુ ટોઇલેટ હ્યુમર, શરીરની મજાક ઉડાવતા જોક્સ અને કેટલાક જૂના જમાનાના હાસ્ય દ્રશ્યો આજના સમયમાં વાસી લાગે છે. ટેકનિકલ રીતે ફિલ્મ રંગીન અને ભવ્ય દેખાય છે. લંડનની લોકેશન, ચમકદાર ફ્રેમ્સ અને મોટા સેટ્સ સ્ક્રીન પર સારા લાગે છે. પરંતુ એડિટિંગ ઘણું ઢીલું છે. અઢી કલાકથી વધુ લાંબી આ ફિલ્મ ઘણી જગ્યાએ પોતાની જ ગતિની દુશ્મન બની જાય છે. ફિલ્મમાં સંગીત સંગીત ફિલ્મની નબળી કડીઓમાંથી એક છે. કોઈ નવું ગીત એવું નથી જે લાંબા સમય સુધી યાદ રહે. ચુનરી ચુનરી સૌથી વધુ અસર છોડે છે, પરંતુ તેનું કારણ નવું સંગીત નહીં પણ જૂની યાદો છે. બેકગ્રાઉન્ડ સ્કોર ફિલ્મની ઊર્જા જાળવી રાખવાનો પ્રયાસ કરે છે, પરંતુ ચમત્કાર કરી શકતો નથી. ફિલ્મને લઈને અંતિમ ચુકાદો ‘હૈ જવાની તો ઇશ્ક હોના હૈ’ એક એવી ફિલ્મ છે જે તમારી પાસેથી વધુ વિચારવાની અપેક્ષા રાખતી નથી. આ સંપૂર્ણપણે અફરાતફરી, ગેરસમજો અને વરુણ ધવનની કોમિક ટાઈમિંગ પર આધારિત છે. પહેલો ભાગ નબળો છે, ફિલ્મ જરૂરિયાત કરતાં વધુ લાંબી છે અને ઘણા જોક્સ જૂના લાગે છે. પરંતુ બીજા ભાગમાં કેટલાક સારા કોમિક પળો અને વરુણની ઊર્જા ફિલ્મને સંપૂર્ણપણે વિખેરવા દેતી નથી. જો તમે ડેવિડ ધવન સ્ટાઈલની હળવી ફુલ્કી કોમેડીના ચાહક છો, તો ફિલ્મ તમને કેટલીક જગ્યાએ હસાવી શકે છે, પરંતુ જો તમે મજબૂત વાર્તા અથવા નવી વિચારસરણીની અપેક્ષા રાખીને જશો, તો કદાચ નિરાશ થઈને પાછા ફરશો.