સૈફની 'કર્તવ્ય'નિષ્ઠા પણ લખાણમાં ધારનો અભાવ:ગંભીર મુદ્દાઓ, દમદાર સ્ટાર્સ છતાં ફિલ્મ અપેક્ષા પર ખરી ન ઉતરી, થ્રિલ અને રોમાંચ ગાયબ

Entertainment5/15/2026, 10:26:19 AM
સૈફની 'કર્તવ્ય'નિષ્ઠા પણ લખાણમાં ધારનો અભાવ:ગંભીર મુદ્દાઓ, દમદાર સ્ટાર્સ છતાં ફિલ્મ અપેક્ષા પર ખરી ન ઉતરી, થ્રિલ અને રોમાંચ ગાયબ
ઓટીટીના યુગમાં એવી ફિલ્મોનો અભાવ નથી, જે સમાજના કડવા સત્યને સામે લાવવાનો દાવો કરે છે. 'કર્તવ્ય' પણ તે જ રસ્તે ચાલતી જોવા મળે છે. ફિલ્મ જાતિવાદ, ઓનર કિલિંગ, પાખંડી બાબાનું નેટવર્ક, સિસ્ટમની નબળાઈ અને માણસાઈ જેવા અનેક ગંભીર મુદ્દાઓને એકસાથે સ્પર્શવાનો પ્રયાસ કરે છે. ઉપરથી સૈફ અલી ખાન, રસિકા દુગ્ગલ અને સંજય મિશ્રા જેવા મજબૂત કલાકારો પણ છે. સાંભળવામાં બધું દમદાર લાગે છે, પરંતુ મુશ્કેલી એ છે કે ફિલ્મ તેના ઇરાદા જેટલી મજબૂત બની શકતી નથી. ઘણું બધું કહેવા માંગે છે, પણ એટલી અસર છોડી શકતી નથી. આ ફિલ્મની લંબાઈ એક કલાક 49 મિનિટ છે. આ ફિલ્મને દિવ્ય ભાસ્કરે 5 માંથી 2 સ્ટારની રેટિંગ આપી છે. ફિલ્મની વાર્તા શું છે? વાર્તા હરિયાણાના કાલ્પનિક કસબા ઝામલીમાં સ્થિત છે, જ્યાં પ્રામાણિક પોલીસ અધિકારી પવન (સૈફ અલી ખાન) પોતાની નોકરીને માત્ર યુનિફોર્મ નહીં, જવાબદારી માને છે. મામલો ત્યારે ગૂંચવાય છે, જ્યારે એક પત્રકાર, જે વિસ્તારના પ્રભાવશાળી બાબા આનંદશ્રીના કાળા રાજ ખોલવામાં વ્યસ્ત હોય છે, તે ઝામલી પહોંચે છે. પરંતુ સત્ય સામે આવે તે પહેલા જ તેની હત્યા થઈ જાય છે. અહીંથી વાર્તા એક એવી જાળમાં ઉતરે છે, જ્યાં ગુમ થઈ રહેલા બાળકો, ઓનર કિલિંગ, જાતિગત દબાણ અને સત્તાનો ભયાનક ખેલ એક પછી એક સામે આવવા લાગે છે. બીજી તરફ પવનના ઘરમાં પણ ઉથલપાથલ મચી જાય છે, જ્યારે તેનો નાનો ભાઈ સમાજની નિર્ધારિત સીમાઓ વિરુદ્ધ જઈને બીજી જાતિમાં લગ્ન કરી લે છે. ફિલ્મ ઘણી જગ્યાએ આ પ્રશ્ન પૂછે છે કે માણસની સાચી ફરજ શું છે. પરિવાર પ્રત્યેની જવાબદારી, નોકરીની ફરજ કે સત્ય સાથે ઊભા રહેવાની હિંમત? મુદ્દાઓ મજબૂત છે, પરંતુ વાર્તા ઘણી વાર પોતાની ધાર ગુમાવી દે છે. જ્યાં જોરદાર ટકરાવ જોઈતો હોય છે, ત્યાં ફિલ્મ પોતાને થોડી સંભાળી લે છે. ઘણા ટ્વિસ્ટ પહેલાથી જ સમજાવા લાગે છે અને થ્રિલરવાળો રોમાંચ સતત બની શકતો નથી. સ્ટારકાસ્ટની એક્ટિંગ કેવી છે? સૈફ અલી ખાન આ ફિલ્મની સૌથી મજબૂત કડી છે. લાંબા સમય પછી પોલીસ ઓફિસરના પાત્રમાં તે જામી ગયેલો લાગે છે. તેના ચહેરા પર જવાબદારીનો બોજ, અંદરનો ગુસ્સો અને સિસ્ટમ સામે લડવાની બેચેની સ્પષ્ટ દેખાય છે. સારી વાત એ છે કે તેનું પાત્ર માત્ર એક ‘હીરો પોલીસવાળા’ બનીને રહેતું નથી, પરંતુ માનવીય નબળાઈ પણ દર્શાવે છે. સંજય મિશ્રા પોતાની હાજરીનો અહેસાસ કરાવે છે, પરંતુ તેમનું પાત્ર જેટલી અસર છોડી શકતું હતું, તેટલી તક તેમને મળી નથી. રસિકા દુગ્ગલ ઓછા સ્ક્રીન ટાઈમમાં પણ પોતાની છાપ છોડે છે, પરંતુ તેમના ભાગે વધારે કંઈ આવતું નથી. ફિલ્મમાં સૌથી વધુ પ્રભાવિત કરે છે યુધવીર અહલાવત. દબાણ, ડર અને મજબૂરી વચ્ચે પીસાતા એક છોકરાના પાત્રમાં તે ઘણી જગ્યાએ ખૂબ જ સાચા લાગે છે અને ભાવનાત્મક અસર છોડે છે. જોકે, ફિલ્મનો સૌથી નબળો ભાગ તેનો વિલન સાબિત થાય છે. સૌરભ દ્વિવેદી, બાબા આનંદશ્રીના રોલમાં, એટલો ડર કે રહસ્ય પેદા કરી શકતા નથી જેટલી વાર્તાને જરૂર હતી. તેમનું પાત્ર ઘણી જગ્યાએ ખતરનાક ઓછું અને સપાટીવાળું વધુ લાગે છે, જેનાથી ફિલ્મનો મોટો સંઘર્ષ નબળો પડી જાય છે. ફિલ્મનું ડિરેક્શન અને ટેકનિકલ પાસું કેવું છે? ડિરેક્ટર પુલકિતનો ઇરાદો સારો દેખાય છે. ફિલ્મ પોતાની ગતિ જાળવી રાખે છે અને સતત કંઈક ને કંઈક થતું રહે છે, તેથી કંટાળો આવતો નથી. પરંતુ માત્ર ઝડપી ગતિથી વાર્તા અસરકારક બનતી નથી, તેના માટે ઊંડાણ પણ જોઈએ અને તે જ અહીં થોડું ઓછું અનુભવાય છે. ફિલ્મની વિઝ્યુઅલ ટ્રીટમેન્ટ સૌથી વધુ ખટકે છે. વાર્તા જે કાચા, ધૂળિયા અને બેચેન વાતાવરણની માંગ કરે છે, તે સ્ક્રીન પર સંપૂર્ણપણે દેખાતો નથી. હરિયાણાની કઠોર દુનિયા જરૂરિયાત કરતાં વધુ સ્વચ્છ અને ચમકદાર દેખાય છે. પરિણામ એ આવે છે કે વાર્તાની ગંદકી અને ડર દર્શક સુધી પૂરી તાકાતથી પહોંચી શકતો નથી. ડાયલોગ્સ કેટલીક જગ્યાએ સારા છે અને હરિયાણવી ટોન પણ પકડે છે. બેકગ્રાઉન્ડ સ્કોર વાર્તા પર હાવી થતો નથી, જે સારી વાત છે. પરંતુ થ્રિલરનો તણાવ અને સસ્પેન્સ ઘણી જગ્યાએ ઝાંખો પડી જાય છે. ફિલ્મની ખામીઓ ફિલ્મની સૌથી મોટી નબળાઈ તેનું લેખન છે. 'કર્તવ્ય' ઘણા મુદ્દાઓને સ્પર્શે છે ખરી, પરંતુ કોઈ એક પર પૂરી તાકાતથી પ્રહાર કરી શકતી નથી. ઓનર કિલિંગની પીડા હોય, જાતિગત રાજનીતિનો ડર હોય કે સિસ્ટમની સડન, બધું થોડું થોડું દેખાય છે પણ પૂરાં ઊંડાણથી નહીં. ઘણા પાત્રો અધૂરા લાગે છે અને વાર્તા ઘણીવાર પહેલાથી જોયેલી હોય તેવી અનુભવાય છે. ફિલ્મ દરેક મુશ્કેલ વળાંક પર જોખમ લેવાને બદલે સુરક્ષિત રસ્તો પસંદ કરતી દેખાય છે, અને આ જ તેની ધારને નબળી પાડે છે. ફાઇનલ વર્ડિક્ટ, જોવી કે નહીં? 'કર્તવ્ય' ખરાબ ફિલ્મ બિલકુલ નથી. તેની પાસે જરૂરી મુદ્દાઓ છે, સારા કલાકારો છે અને કેટલીક અસરકારક પળો પણ છે. પરંતુ તે દર વખતે તે મુકામ પર પહોંચીને અટકી જાય છે, જ્યાં તેને વધુ તીક્ષ્ણ, ગુસ્સાવાળી અને નિર્ભય હોવી જોઈતી હતી. સૈફ અલી ખાનની પ્રામાણિક પરફોર્મન્સ ફિલ્મને સંભાળવાનો પૂરો પ્રયાસ કરે છે, પરંતુ નબળું લેખન અને સુરક્ષિત વાર્તા તેને ઉપર ઉઠવા દેતી નથી. આ ફિલ્મ ઘણા જરૂરી પ્રશ્નો ઉઠાવે છે, પરંતુ જવાબ આપતા પહેલા જ ધીમેથી પાછળ હટી જાય છે.
Read Original Article →